Бөгенбай батыр (толық аты дәстүр бойынша Бөгенбай Ақшаұлы деп аталады) — XVIII ғасырдағы Қазақ хандығының ең көрнекті әскери қолбасшыларының бірі. Ол Орта жүздің Арғын тайпасынан шамамен 1690 жылы дүниеге келген (бұл күн дәстүрлі болып табылады және нақты құжатталмаған). Қазақтар мен жоңғарлар (Жоңғар) арасындағы ұзаққа созылған қанды соғыстар кезінде ол ерлігі мен қолбасшылық қабілеті танылған батыр дәрежесіне көтерілді.
Бөгенбайдың өмірі қазақ тарихындағы ең ауыр дағдарыстардың бірімен тұспа-тұс келді. 1723 жылы Жоңғар хандығы қазақ даласына үлкен шапқыншылық жасады — бұл оқиға халық жадында «Ақтабан шұбырынды» деп қалды: бүтін ауылдар жайылымдарынан айырылып, көпшілігі қырылған «ұлы апат» жылдары. Осы нәубеттен қазақтың шашыраңқы жасақтарын ұйымдасқан қарсылыққа біріктірген қолбасшылар буыны өсіп шықты, солардың ең алдыңғысы — Бөгенбай еді.
Дәстүр бойынша Бөгенбай біріккен қазақ әскерінің бас қолбасшысы ретінде үш жүзден жиналған сарбаздарды басқарды. Ол көбіне Балқаш көлінің маңында шамамен 1730 жылы болған Аңырақай шайқасымен байланыстырылады; онда қазақ жасақтары жоңғар әскеріне ауыр соққы берді. Шайқастың нақты ауқымы мен мерзімі тарихшылар арасында әлі де талас тудырғанмен, Аңырақай — жоңғар басқыншылығын тоқтатып, жылдар бойғы шегінуден кейін қазақтың рухын қайта көтерген бетбұрыс ретінде еске алынады.
Бөгенбайдың тағдыры XVIII ғасырдың ортасындағы беделді қазақ билеушісі Абылай ханмен (Абылай хан) тығыз байланысты. Екеуі жақын одақтас болды, Бөгенбай Абылайдың ең сенімді әскери қолбасшысы әрі ақылшысы саналды. Ауызша дәстүрде және жыраулардың жырларында Бөгенбай қазақ ісіне адалдықтың әрі мызғымас ерліктің бейнесі ретінде қайта-қайта көрінеді.
Ол шамамен 1775 жылы қайтыс болған деп есептеледі — қазақ-жоңғар қақтығысының ең шешуші ондаған жылдарын және Жоңғар хандығының ақырғы күйреуін көзімен көрген адам. Оның есімі жазба тарихқа енбей тұрып-ақ жыр мен аңызда сақталды, ал бүгінгі Қазақстанда ол көшелерге, ескерткіштер мен мекемелерге аты берілген ұлттық батыр ретінде құрметтеледі.
Бөгенбай туралы білетініміздің көбі замандас құжаттардан емес, ауызша дәстүрден жеткендіктен, жекелеген деректерді — нақты күндерді, әскер санын, жеке шайқастарды — сақтықпен қабылдаған жөн. Бірақ оның XVIII ғасырдағы қазақтың аман қалу күресіндегі басты тұлғалардың бірі ретіндегі орны еш күмән тудырмайды.