Шолу
Йемен имамдары, кейіннен Йемен патшалары — шииттік исламның зайдийа тармағына жататын дін жолымен таққа отырған көшбасшылар болды. Олар 897 жылдан бастап Йеменнің кейбір бөліктерінде діни және саяси биліктің синтезін орнатты. Олардың имаматы 1962 жылғы республикалық төңкеріске, содан кейін 1970 жылы монархияның ресми түрде жойылуына дейін әртүрлі жағдайларда өмір сүрді. Зайдийа теологиясы исмаилиттерден немесе он екі имам шииттерінен ерекшеленіп, белсенді әрі көзге көрінетін имамның қауым басшысы ретіндегі болуын баса көрсетті. Имам діни ғылымдарда білімді болуы, керек болса шайқас алаңында да қауым басшысы екенін дәлелдеуі тиіс еді. Имамдыққа үміткер «даъуа» (шақыру) жариялайтын.
Тарихи кезеңдер
Qasimids (1636–1639)
1636 CE – 1639 CE
Area: 207,775 km²
Qasimids (1640–1644)
1640 CE – 1644 CE
Area: 207,775 km²
Qasimids (1645–1658)
1645 CE – 1658 CE
Area: 213,124 km²
Qasimids (1659–1682)
1659 CE – 1682 CE
Area: 360,670 km²
Qasimids (1683–1733)
1683 CE – 1733 CE
Area: 165,820 km²
Qasimids (1734–1793)
1734 CE – 1793 CE
Area: 153,687 km²
Qasimids (1794–1795)
1794 CE – 1795 CE
Area: 153,519 km²
Qasimids (1796–1799)
1796 CE – 1799 CE
Area: 153,687 km²
Qasimids (1800–1802)
1800 CE – 1802 CE
Area: 153,687 km²